تحلیلگر صهیونیست: ایران حرف آخر را زد

یک تحلیلگر صهیونیست با انتقاد از عملکرد کابینه رژیم صهیونیستی در دور اخیر تنش‌ها با ایران، اذعان کرد که این رویارویی نه‌تنها دستاوردی برای تل‌آویو نداشت، بلکه محدودیت‌های قدرت این رژیم و میزان وابستگی آن به آمریکا را نیز آشکار کرد؛ وضعیتی که به گفته او می‌تواند پیامدهای راهبردی مهمی برای آینده منطقه داشته باشد.

به گزارش ایسنا، «رونن برگمن» روزنامه‌نگار و تحلیلگر صهیونیست در یادداشتی با عنوان «ایران حرف آخر را زد»، نوشت: دور رویارویی اخیر که به تحریک «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر اسرائیل آغاز شد و به‌زعم او قرار بود به ازسرگیری جنگ با ایران منجر شود، تنها ۲۴ ساعت دوام آورد و در نهایت بدون دستاورد مشخصی برای اسرائیل پایان یافت.

به اعتقاد برگمن، این رویداد یک شکست راهبردی برای رژیم صهیونیستی بود؛ زیرا نه‌تنها قواعد جدیدی به نفع تل‌آویو ایجاد نکرد، بلکه نشان داد تصمیم نهایی درباره گسترش یا توقف درگیری‌ها در اختیار واشنگتن است و ایران نیز توانست شرایط پایان این دور از تنش را تعیین کند.

وی با اشاره به حمله رژیم صهیونیستی به ضاحیه جنوبی بیروت، نوشت: این اقدام در شرایطی انجام شد که از قبل مشخص بود هرگونه حمله گسترده به لبنان ممکن است با واکنش مستقیم ایران همراه شود. این عملیات عملاً باعث پیوند دوباره جبهه لبنان و ایران شد و برخلاف سیاست پیشین تل‌آویو در تفکیک میدان‌های درگیری، به ایجاد «وحدت جبهه‌ها» انجامید.

برگمن در ادامه نوشت که آمریکا تمایلی به گشوده شدن جبهه‌ای جدید با ایران نداشت و پس از واکنش تهران نیز روشن شد که واشنگتن حاضر نیست اجازه دهد تنش‌ها به جنگی گسترده تبدیل شود. به گفته او، پاسخ ایران در قالب شلیک موشک به اهدافی که از دید تهران با عملیات لبنان مرتبط بودند، با هدف آغاز یک جنگ فراگیر انجام نشد، بلکه تلاشی برای تثبیت یک معادله جدید بود؛ معادله‌ای که بر اساس آن حمله به لبنان می‌تواند با پاسخ مستقیم ایران همراه شود.

این تحلیلگر اسرائیلی نوشت که پس از حملات موشکی ایران، رژیم صهیونیستی نیز اهدافی را در داخل ایران مورد حمله قرار داد، اما دامنه این حملات محدود بود و بیشتر شامل رادارها، برخی اهداف نظامی و دو مرکز صنعتی می‌شد. از نظر او، این اقدام تلاشی برای پاسخ‌گویی بدون ورود به یک جنگ تمام‌عیار بود.

برگمن با اشاره به اظهارات نتانیاهو درباره توقف درگیری‌ها نوشت که واقعیت میدانی با روایت نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی همخوانی ندارد؛ زیرا حملات رژیم صهیونیستی در ساعات اولیه صبح پایان یافت، اما ایران پس از آن نیز به شلیک موشک ادامه داد و در عمل آخرین اقدام نظامی این دور از تنش‌ها را انجام داد.

وی تأکید کرد که از منظر روانی و راهبردی، این مسئله اهمیت زیادی دارد؛ زیرا به ایران امکان می‌دهد خود را طرفی معرفی کند که نه عقب‌نشینی کرده و نه بازدارندگی خود را از دست داده است.

برگمن همچنین فاش کرد که رژیم صهیونیستی برای انجام حمله‌ای بسیار گسترده‌تر علیه ایران آماده می‌شد و طرح‌های عملیاتی در مراحل پایانی تأیید قرار داشت، اما در آخرین لحظات، مداخله دونالد ترامپ مانع اجرای این برنامه شد و رئیس‌جمهور آمریکا با تماس مستقیم، خواستار توقف روند تشدید تنش شد و تل‌آویو ناچار شد برنامه خود را کنار بگذارد.

وی این موضوع را نشانه‌ای از وابستگی عمیق رژیم صهیونیستی به آمریکا دانست و نوشت که فرماندهان نظامی این رژیم پس از ساعت‌ها برنامه‌ریزی برای یک عملیات بزرگ، ناگهان با دستور توقف مواجه شدند؛ دستوری که به گفته او، نه از سوی تل‌آویو بلکه عملاً از واشنگتن صادر شده بود.

برگمن در ادامه استدلال کرد که ایران از این رویداد به این جمع‌بندی رسیده است که آمریکا خواهان جنگ نیست و رژیم صهیونیستی نیز بدون حمایت واشنگتن توان ورود به یک جنگ گسترده با ایران را ندارد. به باور او، این برداشت می‌تواند به شکل‌گیری یک معادله راهبردی جدید در منطقه منجر شود.

وی همچنین هشدار داد که اگر دولت ترامپ در مسیر دستیابی به توافقی با ایران حرکت کند، رژیم صهیونیستی با وضعیتی مواجه خواهد شد که نه‌تنها آن را یک موفقیت راهبردی نمی‌داند، بلکه اساساً با آن مخالف است.

برگمن در ادامه یادداشت خود نوشت که رژیم صهیونیستی در این دور از تنش‌ها نتوانست جنگ را گسترش دهد، موفق نشد آمریکا را به درگیری بکشاند، پیوند میان جبهه لبنان و ایران را دوباره برقرار کرد، اجازه داد ایران پایان‌بخش درگیری باشد و اکنون نیز ممکن است با توافقی میان آمریکا و ایران روبه‌رو شود که با خواست تل‌آویو همخوانی ندارد.

او تأکید کرد که این رویداد تنها یک ناکامی تاکتیکی نبود، بلکه محدودیت‌های قدرت رژیم صهیونیستی، میزان وابستگی آن به آمریکا و توانایی ایران در تأثیرگذاری بر معادلات منطقه‌ای را آشکار ساخت؛ تصویری که به گفته او، برای دشمنان تل‌آویو از ارزش راهبردی قابل توجهی برخوردار است.

*