استنت قلبی از بروز سکته‌ پیشگیری نمی‌کند

پژوهشگران دانشگاه کلرادو در پردیس پزشکی آنشوتز، سوابق پزشکی ۹۵۹ نفر را بررسی کردند که در کارآزمایی بالینی بزرگ درباره درمان بیماری‌های قلبی شرکت کرده بودند، برخی از این افراد علاوه بر دریافت درمان دارویی، تحت عمل باز کردن شریان تنگ‌ شده قرار گرفته بودند، درحالی‌که گروهی دیگر در ابتدا فقط با دارو درمان شده بودند.

پژوهش اولیه که با عنوان «COURAGE» انجام شده بود، افراد مبتلا به بیماری پایدار عروق کرونر را بررسی می‌کرد. در این بیماری، رسوبات چربی موجب تنگ شدن شریان‌هایی می‌شوند که خون را به قلب می‌رسانند، اما بیمار در آن زمان دچار سکته قلبی حاد نیست.

پزشکان در این روش درمانی که آنژیوپلاستی نام دارد، بالون کوچک را به داخل شریان تنگ‌ شده هدایت می‌کنند تا با باز شدن آن، جریان خون بهبود یابد. در بسیاری از موارد، لوله توری فلزی کوچک به نام استنت نیز در محل قرار داده می‌شود تا شریان باز بماند و جریان خون در آن برقرار شود.

پژوهشگران وضعیت شرکت‌کنندگان را به‌طور متوسط به مدت ۱۵ سال و در برخی موارد با استفاده از سوابقی که تا ۲۵ سال ادامه داشت، پیگیری کردند. نتایج نشان داد میان دو روش درمانی از نظر خطر ترکیبی مرگ یا سکته قلبی، تفاوت آماری معناداری وجود ندارد.

بر اساس برآوردها، طی یک دوره ۲۵ ساله، ۹۳.۳ درصد از افراد گروهی که عمل باز کردن شریان را همراه با درمان دارویی دریافت کرده بودند و ۹۱ درصد از افراد گروهی که فقط با دارو درمان شده بودند، دچار مرگ یا سکته قلبی شدند. این ارقام بالا، بازتاب‌دهنده دوره بسیار طولانی پیگیری است و نباید با خطرات کوتاه‌مدت اشتباه گرفته شود.

این یافته‌ها به معنای بی‌فایده بودن استنت‌ها نیست، باز کردن شریان تنگ‌ شده می‌تواند درد قفسه سینه را کاهش دهد، آسایش فرد را در فعالیت‌های روزمره بهبود ببخشد و در برخی موارد سکته قلبی، جان بیمار را نجات دهد.

این پژوهش بر تفاوت مهم میان درمان علائم بیماری و پیشگیری از وضعیت‌های اورژانسی در آینده تاکید دارد. روشی که جریان خون را در یک بخش از شریان بهبود می‌بخشد، لزوما نمی‌تواند روند گسترده‌تر ایجادکننده بیماری قلبی را متوقف کند.

بر اساس گزارش وب‌سایت نوریج، البته این پژوهش محدودیت‌هایی نیز دارد. بررسی حاضر، تحلیل مجدد سوابق پزشکی مرتبط بود و کارآزمایی بالینی جدید محسوب نمی‌شد. همچنین، شرکت‌کنندگان این پژوهش را گروهی از کهنه‌سربازان تشکیل می‌دادند که سوابق پزشکی آنان در دسترس بود. افزون بر این، احتمال دارد برخی موارد سکته قلبی شناسایی نشده یا به‌ اشتباه در سوابق ثبت شده باشند.

در مجموع، دوره پیگیری طولانی این پژوهش شواهد بیشتری ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه انجام معمول و زودهنگام روش‌های تهاجمی برای باز کردن شریان‌ها، در بیماران مبتلا به بیماری پایدار عروق کرونر، مزیت مشخصی از نظر افزایش بقا یا پیشگیری از سکته قلبی ندارد. بااین‌حال، تصمیم‌گیری درباره این روش درمانی همچنان باید با توجه به علائم بیمار، سایر بیماری‌های زمینه‌ای و نظر پزشک و شرایط فردی وی انجام شود.

نتایج این پژوهش در نشریه پزشکی JAMA منتشر و در نشست علمی سالانه انجمن قلب آمریکا نیز ارائه شده است.

*