از مداخله در ونزوئلا تا خطای محاسباتی در قبال ایران

کارشناس مسائل بین‌الملل گفت: ربودن رئیس‌جمهور قانونی ونزوئلا، فراتر از یک ماجراجویی سیاسی، نشان‌دهنده بازگشت واشنگتن به سیاست‌های بدوی مداخله‌گرایی و نقض آشکار قواعد بین‌المللی است.

به گزارش ایسنا، «اشکان ممبینی» کارشناس مسائل بین‌الملل در یادداششتی با عنوان «از مداخله در ونزوئلا تا خطای محاسباتی در قبال ایران؛ واکاوی پیامدهای بی‌ثبات‌سازی واشنگتن» نوشت: اقدام اخیر ایالات متحده در قبال ونزوئلا و ربودن رئیس‌جمهور قانونی این کشور، فراتر از یک ماجراجویی سیاسی، نشان‌دهنده بازگشت واشنگتن به سیاست‌های بدوی مداخله‌گرایی و نقض آشکار قواعد بین‌المللی است. آنچه امروز در کاراکاس می‌گذرد، نه یک تلاش برای استقرار دموکراسی، بلکه یک «راهزنی مدرن» در روز روشن است. کاخ سفید با هدف غارت منابع غنی نفت و انرژی ونزوئلا، تمام پرده‌های شرم دیپلماتیک را کنار زده تا بحران‌های اقتصادی خود را با چنگ‌اندازی به ثروت ملت‌های مستقل جبران کند. این بدعت خطرناک، زنگ خطری برای تمام دولت‌هایی است که می‌خواهند خارج از اراده واشنگتن تنفس کنند.

توهم شبیه‌سازی؛ خطای راهبردی کاخ سفید

در این میان، نگران‌کننده‌ترین بخش ماجرا، توهمی است که برخی تندروها در واشنگتن به آن دچار شده‌اند؛ توهم شبیه‌سازی مدل ونزوئلا در قبال جمهوری اسلامی ایران. اظهارات تحریک‌آمیز اخیر مقامات آمریکایی نشان می‌دهد که آن‌ها هنوز در درک ماهیت قدرت در ایران دچار خطای محاسباتی مزمن هستند. ایران، برخلاف مدل‌های تجربه شده در منطقه، یک «قدرت مستقل» و ریشه‌دار است که رگ حیاتی امنیت خود را به اراده قدرت‌های فرامنطقه‌ای گره نزده است. ساختار قدرت در ایران بر پایه پیوند عمیق میان حاکمیت و مردم بنا شده و هرگونه تهدید خارجی، تنها به انسجام بیشتر این ساختار منجر خواهد شد.

مکتب سلیمانی؛ الگوی الهام‌بخش ایستادگی و ثبات‌سازی

آنچه محاسبات غرب را در قبال ایران همواره با شکست مواجه کرده، نادیده گرفتن لایه‌های عمیق قدرت در جمهوری اسلامی است. قدرت ایران صرفاً در ابزارهای نظامی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه برخاسته از «مکتب سلیمانی» است که ثمره هدایت‌های حکیمانه مقام معظم رهبری در تبیین استراتژی دفاعی و حمایت از ثبات منطقه است. این مکتب، نه یک دخالت، بلکه یک الگوی الهام‌بخش برای ملت‌های مستقل است که می‌خواهند امنیت خود را بدون اتکا به قدرت‌های مداخله‌گر تأمین کنند. شهید سلیمانی نماد اراده‌ای بود که نشان داد امنیت پایدار تنها از طریق همگرایی ملت‌ها برای مقابله با تروریسم و اشغالگری حاصل می‌شود. ترامپ باید بداند که ایران با تکیه بر این عمق راهبردی و فرماندهی هوشمندانه، سدی نفوذناپذیر در برابر هرگونه ماجراجویی است.

قدرت نظامی ایران؛ واقعیتی غیرقابل قیاس

ایران از نظر قدرت بازدارندگی در تراز مختصاتی قرار دارد که با هیچ کشور دیگری در منطقه قابل مقایسه نیست. توانمندی‌های دفاعی ایران و اشراف اطلاعاتی نیروهای مسلح، فضایی را ایجاد کرده که هرگونه تعرض به امنیت ملی، هزینه‌ای چندین برابری برای متجاوز به همراه خواهد داشت. کاخ سفید باید درک کند که ایران، نه عراقِ دهه نود است و نه ونزوئلای امروز؛ اینجا جغرافیای نفوذناپذیری است که پایان هرگونه ماجراجویی در آن، قطعاً در اختیار واشنگتن نخواهد بود.

در نهایت، واشنگتن باید میان واقعیت‌های روی زمین و رویاهای هالیوودی تفکیک قائل شود. غارت نفت ونزوئلا شاید در کوتاه‌مدت مسکنی برای اقتصاد آمریکا باشد، اما آزمودن صبر ایران، بازی با آتشی است که تمام منافع استراتژیک آمریکا در منطقه را خاکستر خواهد کرد. ایرانِ مقتدر با تکیه بر ایمان و قدرت نظامی خود، ثابت کرده است که هرگونه تجاوز با پاسخی سهمگین از سوی فرزندان مکتب سلیمانی مواجه خواهد شد.

*