پشت پرده کوچ دانشگاه‌های انگلیسی به هند چیست؟

دانشگاه‌های انگلیس در مسیر تازه‌ای برای جذب دانشجو، به جای انتظار برای ورود متقاضیان خارجی به خاک این کشور، خودشان به سراغ بازارهای بزرگ آموزشی می‌روند و در این میان، هند به مهم‌ترین مقصد جدید آن‌ها تبدیل شده است.

به گزارش ایسنا، به نقل از رویترز، در حومه دهلی، نخستین گروه از دانشجویان رشته مدیریت بازرگانی در پردیس تازه ‌تاسیس دانشگاه ساوتهمپتون گرد هم آمده‌اند؛ دانشگاهی که مقر اصلی آن در انگلیس است و هزاران کیلومتر از این کلاس فاصله دارد. این دانشگاه یکی از نخستین موسسات انگلیسی است که تصمیم گرفته به جای جذب دانشجو در خاک خود، مستقیما در یکی از سریع‌ترین بازارهای آموزشی جهان حضور پیدا کند.

این تحول نتیجه تغییرات هم‌زمان در سیاست‌های دو کشور است. هند در سال ۲۰۲۳ مقرراتی تصویب کرد که به دانشگاه‌های خارجی برتر اجازه می‌دهد در این کشور شعبه تاسیس کنند. هدف این تصمیم، پاسخ‌گویی به تقاضای عظیم آموزش عالی است؛ زیرا برآورد می‌شود این کشور تا سال ۲۰۳۵ به حدود ۷۰ میلیون ظرفیت دانشجویی نیاز داشته باشد. از میان ۱۹ دانشگاه خارجی که برای ورود به هند برنامه دارند، ۹ دانشگاه از انگلیس هستند.

در سوی دیگر، دانشگاه‌های انگلیس با فشارهای داخلی روبه‌رو شده‌اند. دولت این کشور در تلاش برای کاهش مهاجرت، قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای ویزای دانشجویان خارجی و فارغ‌التحصیلان وضع کرده و همچنین عوارضی سالانه بر شهریه دانشجویان بین‌المللی اعمال کرده است. این تغییرات، مدل سنتی درآمدزایی دانشگاه‌ها را که تا حد زیادی بر جذب دانشجویان خارجی متکی بود، با چالش مواجه کرده است.

به همین دلیل، استراتژی جدید آموزشی انگلیس بر گسترش فعالیت‌های برون‌مرزی تاکید دارد. دانشگاه‌ها می‌خواهند با ایجاد پردیس در کشورهای هدف، هم به بازارهای بزرگ دانشجویی دسترسی پیدا کنند و هم منابع درآمد خود را متنوع سازند.

برای نمونه، دانشگاه سوریی قصد دارد پردیسی در منطقه تجاری گیفت سیتی راه‌اندازی کند. همچنین دانشگاه یورک اعلام کرده که در ادامه همین روند، اواخر امسال پردیسی در نزدیکی بمبئی افتتاح خواهد کرد.

با وجود هزینه‌های اولیه سنگین، مدیران دانشگاه‌ها معتقدند این مدل جدید در بلندمدت ضروری است. بسیاری از موسسات آموزش عالی انگلیس با کسری بودجه روبه‌رو هستند و وابستگی بیش از حد به شهریه‌های داخلی، کمک‌هزینه‌های پژوهشی و دانشجویان خارجی، آنها را در برابر تغییرات سیاسی و اقتصادی آسیب‌پذیر کرده است.

از سوی دیگر، برای دانشجویان هندی نیز این مدل جذاب است. شهریه دوره‌هایی که در انگلیس بیش از ۲۵ هزار پوند هزینه دارد، در پردیس‌های جدید هند حدود ۱۰ تا ۱۲ هزار پوند تعیین شده است؛ در حالی که مدرک صادرشده همان استاندارد دانشگاه اصلی را خواهد داشت.

به این ترتیب، همکاری آموزشی میان دو کشور نه‌تنها به ابزاری اقتصادی تبدیل شده، بلکه می‌تواند مسیر تازه‌ای در جهانی‌سازی آموزش عالی ایجاد کند؛ مسیری که در آن دانشگاه‌ها به جای انتظار برای دانشجویان، مستقیما به سراغ آنها می‌روند.

*