نیویورک تایمز: ترامپ مانند یک فرمانده دزد رفتار می‌کند نه یک فرمانده کل قوا

ترامپ با هر ماه گذر از دوره دوم ریاست جمهوری بیشتر شبیه به «فرمانده دزدان» عمل کرده تا فرمانده کل قوای آمریکا.

به گزارش ایسنا، «توماس فریدمن» در مطلبی در روزنامه نیویورک تایمز نوشت: «خوب چطور این اتفاق افتاده است. بگذارید برایتان عنوان کنم. ما امروز ملتی در حال جنگ هستیم و ده‌ها هزار سرباز در نزدیکی ایران مستقر شده‌اند. به صورت کلی، وقتی ملت ما در جنگ بوده است، اولویت اصلی داخلی فرمانده کل قوا، حفظ اتحاد کشور است زیرا هیچ چیز برای سربازان آمریکایی که در خارج از کشور می‌جنگند، ناامیدکننده‌تر از این نیست که به گذشته نگاه کنند و ببینند که کشور ما در داخل در حال تکه‌تکه شدن است و هیچ چیز دشمن را تشویق نمی‌کند که برای پایان دادن به جنگ با آمریکا، شرایط بهتری را در نظر بگیرد، جز اینکه ببیند آمریکا با خودش در جنگ است.

و دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا چگونه به این وظیفه وحدت‌بخش فرمانده کل قوا رسیده است؟ او هیچ تلاشی برای جلب حمایت دموکرات‌ها از جنگ نکرده است. در عوض، اولویت خود را بر روی چیزی مانند یک فرمانده دزدان قرار داده است. در همان لحظه‌ای که ترامپ از مردان و زنان یونیفرم‌پوش ارتش آمریکا می‌خواست فداکاری نهایی را انجام دهند، خود در یک تلاش گستاخانه از خزانه‌داری ایالات متحده به نفع خود، خانواده‌اش و متحدان سیاسی‌اش که می‌تواند شامل کسانی باشد که در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ به ساختمان کنگره ایالات متحده حمله کردند، به سرقتی دست زد. این کار آنقدر شرم‌آور بود که حتی برخی از قابل اعتمادترین اعضای حزب جمهوری‌خواه که حامی سرسخت ترامپ بودند، نمی‌توانستند آن را بپذیرند.

ترامپ با همدستی وزارت دادگستری به ریاست وکیل شخصی سابقش، توطئه کرد تا از پول مالیات‌دهندگان برای ایجاد یک صندوق ۱.۷۷۶ میلیارد دلاری برای تسویه حساب سیاسی استفاده کند تا به جبران خسارات ناشی از هوادارانش که از سلاح و اقدامات قانون شکنانه بپردازد. در واقع این کار به وفادارانی که مایل به سرپیچی از قانون و ارتکاب خشونت به نمایندگی از ترامپ هستند، نوعی پاداش محسوب می‌شود. خوشبختانه، یکی از قضات فدرال این طرح را موقتا متوقف کرد و در پیامی نوشت: "عالی‌ترین مقام که مجری قانون آمریکاست، یعنی شخص ترامپ درخواست بودجه‌ای برای پرداخت به افرادی کرده که به پلیس حمله می‌کنند؟ کاملا احمقانه، از نظر اخلاقی اشتباه است."

ترامپ لقب دیگری دارد که چالش‌های اخلاقی او را نشان می‌دهد یعنی "معامله‌گر ارشد" همانطور که آسوشیتدپرس اخیرا پیشنهاد داده است. چرا این خبرگزاری از چنین توصیفی استفاده کرده؟ چون "روسای جمهور سابق آمریکا از معامله سهام در شرکت‌هایی که می‌توانست ثروتشان را با یک حرکت قلم افزایش دهد یا از بین ببرد، دوری کرده‌اند، اما دونالد ترامپ این سابقه را در سه ‌ماهه‌ نخست امسال با بیش از ۳۶۰۰ سفارش خرید و فروش در هم شکست."

خبرگزاری آسوشیتدپرس نوشت: "بسیاری از آنها مربوط به شرکت‌هایی است که سود آنها مستقیما تحت تاثیر تصمیمات ترامپ به عنوان رئیس دولت قرار گرفته است."

همانطور که آمریکایی‌ها شروع به درک این موضوع می‌کنند که ترامپ در حال تبدیل شدن به یک شکارچی در سیستم کشور است و تلاش می‌کند تا سیستم قضایی را دستکاری کند تا پول نقد در دسترس شورشی‌ها به کنگره در ۶ ژانویه قرار دهد و از تحقیقات جاری در مورد مالیات برای خود و خانواده‌اش مصونیت ایجاد کند، متحدان واشنگتن هم به این نتیجه می‌رسند که آمریکای ترامپ در حال تبدیل شدن به یک شکارچی خطرناک برای آنهاست.

در واقع، اتفاقی در حال رخ دادن با متحدان قدیمی آمریکا است که من هرگز فکر نمی‌کردم در این زندگی یا زندگی بعدی ببینم. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، ما و متحدانمان با هم دکترین «بازدارندگی» را در برابر اتحاد جماهیر شوروی و بعدا روسیه به خدمت گرفتیم تا از هرگونه تلاش کرملین برای گسترش اجباری نفوذش در جهان آزاد یا تحت سلطه قرار دادن همسایگانش جلوگیری کنیم اما اکنون دیگر چنین رویکردی وجود ندارد.

متحدان واشنگتن شاهد تهدید ترامپ هستند که می‌خواهد کانادا را به ایالت پنجاه و یکم تبدیل و گرینلند دانمارک را تصرف کند. آنها شاهد بوده‌اند که او بدون مشورت با ناتو، جنگی را با ایران آغاز کرد و سپس از ناتو خواست که به نجات آمریکا از آنچه به یک آشفتگی تبدیل شده است، کمک کند. آنها همچنین شاهد بوده‌اند که او کمک مالی ایالات متحده به اوکراین را کاهش داد.

«نادر موسوی‌زاده» مدیر اجرایی Macro Advisory Partners، یک شرکت مشاوره ژئوپلیتیک و مشاور ارشد سابق کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل گفت: «مهار آمریکای ترامپ اکنون به همان اندازه که مهار روسیه به اولویت استراتژیک متحدان ما تبدیل شده بود، به اولویت استراتژیک متحدان ما تبدیل شده است.»

وقتی به نحوه ضربه زدن ترامپ به کانادا با تعرفه‌ها نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که بدترین موقعیت برای یک کشور در دوره دوم دولت ترامپ «این است که نزدیکترین متحد آمریکا باشید و اقتصاد، سیستم‌های انرژی و ارتش خود را با اقتصاد، سیستم‌های انرژی و ارتش ایالات متحده ادغام کرده باشید.»

او افزود: اکنون همه می‌توانند ببینند که ترامپ «وابستگی هر کشوری به آمریکا را به سلاحی تبدیل می‌کند و از آن برای استخراج هر آنچه که می‌تواند در محدودترین و تاکتیکی‌ترین و معامله‌گرانه‌ترین تعریف از قدرت آمریکا استفاده خواهد کرد.»

جای تعجب نیست که پس از تشدید لفاظی‌های ترامپ در مورد تصرف گرینلند، اعضای اروپایی ناتو یعنی آلمان، سوئد، فرانسه، نروژ، هلند، فنلاند و انگلیس همگی برنامه‌هایی را برای اعزام نیروهای نظامی کوچک به گرینلند برای تقویت دانمارکی‌ها اعلام کردند.

«دنیل فرید»، سفیر سابق ایالات متحده در لهستان در مقاله‌ای برای شورای آتلانتیک خاطرنشان کرد که اگرچه این بخش از متحدان ناتو سعی کردند اقدام خود را به عنوان اقدامی ضروری برای تقویت امنیت قطب شمال مطرح کنند، اما «از کلمه بازدارندگی نیز استفاده کرده‌اند.» برای اروپایی‌ها، صحبت کردن با چنین عباراتی در مورد ایالات متحده، حتی به طور ضمنی، یک نقطه ضعف محسوب می‌شود اما لازم است.

فراموش نکنیم که ترامپ در اوایل دوره دوم ریاست جمهوری خود اوکراین را مجبور کرد تا در ازای کمک ایالات متحده در برابر ارتش روسیه به واشنگتن دسترسی به مواد معدنی حیاتی را بدهد. این «دکترین ترامپ» واقعی است: با آمریکا مخالفت کنید، تحت تاثیر تعرفه‌ها قرار می‌گیرد و به آمریکا وابسته باشید، از شما باج‌گیری می‌کنم.

موسوی‌زاده همچنین افزود: "تنها پاسخ منطقی برای متحدان آمریکا تلاش برای بازدارندگی و تنوع‌بخشی است و اگر ترامپ این روند را برای چهار سال کامل ریاست جمهوری خود ادامه دهد، هیچ مقام ارشدی از ناتو هرگز نمی‌تواند دوباره مسئولانه با میزان وابستگی به فناوری، سیستم‌های دفاعی یا سیستم‌های مالی ایالات متحده موافقت کند که کشورهای ناتو مدت‌ها آن را بدیهی می‌دانستند."

داشتن رئیس جمهوری در آمریکا که مانند یک فرمانده دزد رفتار می‌کند نه یک فرمانده کل قوا برای ما در داخل و خارج از ایالات متحده هزینه سنگینی دارد. این انحراف ریاست جمهوری آمریکا، ساختار اتحادی را که در دو جنگ جهانی و جنگ سرد پیروز شد و یکی از طولانی‌ترین دوران صلح و رفاه تاریخ را رقم زد، تضعیف می‌کند. هر روز که چنین رفتاری را تحمل می‌کنیم، آینده فرزندانمان را به خطر می‌اندازیم.»

*