ایرانی‌های لس‌آنجلس تحت فشار شدید قرار دارند

برترین‌ها: طی روزهای اخیر رفتار ایرانی‌های لس‌آنجلس به شدت جلب توجه کرده است. با اینکه بسیاری از آن‌ها پرچم رسمی را روی سکوهای استادیوم یا خیابان‌های شهر در دست نداشتند و اختلاف‌نظرهای سیاسی مختلفی هم میانشان وجود دارد، اما از حمایت تیم ملی دست نکشیدند. عباس قانع هم با ادبیات خاص خودش به این موضوع اشاره کرد: "یه سریا شاید پرچمشون فیک باشه اما دلشون هنوز اورجیناله."

رامین رضاییان هم گفته که ایرانی‌ها با هر عقیده‌ای از ما حمایت کردند. مهدی طارمی هم پس از بازی با نیوزلند به هواداری از جریان مخالف پیراهن هدیه داد و علیرضا بیرانوند هم پس از دریافت جایزه‌ بهترین بازیکن زمین مقابل دوربین صداوسیما، سه چهار بار تأکید کرد که از تمام ایرانی‌های حاضر در ورزشگاه تشکر می‌کند و تلاش داشت نشان دهد ایرانی‌هایی که با پرچم رسمی اختلاف نظر دارند نیز از تیم ملی حمایت می‌کنند.

اما در این میان گروهی از طرفداران رضا پهلوی در رفتاری عجیب در فضای مجازی به ایرانی‌های طرفدار تیم ملی انگ زدند که «حافظه سیاسی ندارید»، «در بزنگاه‌ها جوگیر می‌شوید» و «یادتون میره و فلان». آن‌ها به ویدیویی از شاهرخ، خواننده فقید، نیز ارجاع می‌دهند که در آن ادعایی مطرح شده و معتقدند با فعل‌وانفعالات این روزها تطبیق دارد.

در عین حال، برخی هواداران منتسب به داخل کشور از این همدلی ایرانیان با افکار مختلف سیاسی استقبال کردند. به زعم آن‌ها می‌شود از این فضا استقبال کرد. تیم ملی یک بار دیگر نشان داد که چه عامل مهمی برای همدلی یک ایران است. واقعیت این است که در سال‌های اخیر، کمتر پدیده‌ای توانسته ایرانیان را با سلیقه‌ها و عقاید متفاوت در کنار یکدیگر قرار دهد. سیاست معمولا محل اختلاف بوده، شبکه‌های اجتماعی شکاف‌ها را عمیق‌تر کرده‌اند و حتی بسیاری از نمادهای مشترک نیز محل مناقشه شده‌اند. اما فوتبال هنوز یکی از معدود عرصه‌هایی است که می‌تواند برای ۹۰ دقیقه، بخش مهمی از این مرزبندی‌ها را به حاشیه ببرد.

برای رسانه ملی نیز چنین لحظاتی می‌تواند یک فرصت باشد؛ فرصتی برای شنیدن صداهای متنوع‌تر و بازگشت به نقشی که روزگاری در ایجاد حس همبستگی ایفا می‌کرد. شاید هیچ‌کس انتظار نداشته باشد فوتبال بتواند اختلافات سیاسی یا اجتماعی را از بین ببرد، اما دست‌کم می‌تواند یادآوری کند که زیر همه این اختلاف‌ها، هنوز یک هویت مشترک وجود دارد. هویتی که در شب‌های مسابقات، روی سکوهای ورزشگاه و در لحظات هیجان‌انگیز شادی پس از گل، خودش را بیشتر از هر زمان دیگری نشان می‌دهد.

*