هشدار نسبت به پیامدهای میان‌مدت و بلندمدت جنگ بر سلامت روان جامعه

سیدحسن موسوی‌چلک در گفت‌وگو با ایسنا، با تأکید بر ضرورت تقویت برنامه‌های پیشگیرانه و آموزش مهارت‌های زندگی، اظهار کرد: آثار جنگ معمولاً در میان‌مدت خود را نشان می‌دهد و با طولانی‌شدن بحران، نگرانی درباره تأثیر آن بر سلامت روان مردم افزایش می‌یابد.

وی تاکید کرد: وقتی بحران طولانی می‌شود، یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها، تأثیری است که می‌تواند بر سلامت روان مردم بگذارد. طبیعتاً شرایط ایران نیز از این موضوع مستثنا نیست. تقریباً بیش از یک دهه است که با موضوع اختلالات روانی مواجه هستیم. پیش از وقوع جنگ نیز در گزارش‌های وزارت بهداشت معمولاً اعلام شده بود که بین ۲۳ تا ۲۵ درصد افراد حداقل یک اختلال روانی دارند و آمار تهران نیز به‌مراتب بیشتر از این رقم بود. لذا موضوع سلامت روان باید جدی‌تر گرفته شود.

وی با اشاره به شبانه‌روزی شدن خط ۱۴۸۰ افزود: یکی از مهم‌ترین مسائل، دسترسی مردم به خدمات سلامت روان است. در کنار آن، متخصصان این حوزه نیز به دلیل فشار کاری بالا در معرض فرسودگی شغلی قرار دارند و باید برای حمایت از روانشناسان، مشاوران و مددکاران اجتماعی تدابیر لازم اندیشیده شود.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور همچنین بر ایجاد پوشش فراگیر بیمه‌ای برای خدمات پیشگیری و درمان سلامت روان تأکید کرد و گفت: پوشش فعلی محدود به برخی مراکز و گروه‌های تخصصی است و تعداد جلسات نیز محدود شده، در حالی که نیاز افراد به خدمات روان‌شناختی بسته به شدت بحران و شرایط آنها متفاوت است.

موسوی‌چلک با بیان اینکه در بهزیستی بیش از ۳۰۰۰ مرکز غیردولتی در کنار مراکز دولتی فعال هستند، افزود: اکنون پوشش فراگیر بیمه‌ای نداریم و نیروی انسانی کافی نیز در اختیار نیست؛ بنابراین باید همزمان برای دسترسی مردم به خدمات و شرایط کاری ارائه‌دهندگان این خدمات چاره‌اندیشی شود.

وی هشدار داد که بی‌توجهی به سلامت روان می‌تواند پیامدهایی مانند افزایش تنش‌های خانوادگی، خشونت، افکار و اقدام به خودکشی و حتی برخی جرایم را به دنبال داشته باشد و در نهایت هزینه‌های بیشتری را به جامعه تحمیل کند.

معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور همچنین با تأکید بر ضرورت «مراقبت از مراقبین» گفت: متخصصانی که در بحران‌ها به مردم خدمات می‌دهند، خود نیز تحت فشار روانی قرار دارند و باید برای حفظ سلامت و کاهش فرسودگی آنان، حمایت‌های شغلی و روانی در نظر گرفته شود.

*