سینما از سبد تفریح تبریزی‌ها دور شده است؟

سینما رفتن زمانی یکی از تفریحات معمول خانواده‌ها و شهروندان بود؛ اما امروز تماشای فیلم دیگر الزاماً به معنای رفتن به سالن سینما نیست. گسترش پلتفرم‌های نمایش آنلاین، دسترسی آسان‌تر به فیلم‌ها و تغییر سبک زندگی، انتخاب‌های بیشتری پیش روی مخاطب گذاشته و در کنار آن، هزینه‌های سینما رفتن نیز به یکی از عواملی تبدیل شده که می‌تواند تصمیم افراد برای خرید بلیت را تحت تأثیر قرار دهد.

در تبریز نیز با وجود فعالیت سینماها و توسعه پردیس‌های سینمایی، این پرسش همچنان مطرح است که چرا پیوند مخاطب با سینما آن‌گونه که انتظار می‌رود تقویت نشده است. آیا قیمت بلیت و هزینه‌های جانبی، مردم را از سینما دور کرده یا مسئله را باید در کیفیت و تنوع فیلم‌های روی پرده جست‌وجو کرد؟ آیا فیلم‌های اکران‌شده توانسته‌اند با سلیقه متنوع مخاطب تبریزی ارتباط برقرار کنند یا تماشای فیلم در خانه، بخشی از مخاطبان را از سالن‌های سینما دور کرده است؟

از سوی دیگر، مخاطب سینمای امروز دیگر مخاطبی یکدست نیست؛ گروهی برای سرگرمی و خنده به سینما می‌روند، گروهی فیلم‌های اجتماعی و جدی را دنبال می‌کنند، برخی مخاطب فیلم‌های کودک و خانوادگی هستند و عده‌ای نیز به آثار مستقل و تخصصی علاقه دارند. در چنین شرایطی، پاسخ به این پرسش که «مردم چرا سینما نمی‌روند؟» نمی‌تواند تنها به یک عامل محدود شود و مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی، محتوایی، اجتماعی و حتی تجربه حضور در سالن سینما را دربرمی‌گیرد.

در این میان، نگاه سینماداران و مخاطبان می‌تواند تصویری روشن‌تر از وضعیت سینما رفتن در تبریز ارائه دهد؛ اینکه مخاطب امروز چه می‌خواهد، چه چیزی او را به خرید بلیت ترغیب یا از آن منصرف می‌کند و سینما برای رقابت با تماشای فیلم در خانه چه چیزی برای عرضه دارد. بررسی این موضوع نشان می‌دهد که مسئله تنها پر شدن صندلی‌های سالن نیست، بلکه بازگرداندن سینما به سبد تفریح و زندگی فرهنگی مردم است.

سلیقه مخاطب تبریزی پراکنده شده است

مدیر امور سینمایی حوزه هنری آذربایجان شرقی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به تغییر رفتار و سلیقه مخاطبان تبریزی در سال‌های اخیر، اظهار کرد: مهم‌ترین تغییری که در این مدت شاهد بوده‌ایم، پراکنده‌تر شدن سلیقه مخاطب است. مخاطب امروز تبریز مانند گذشته تنها منتظر یک فیلم نیست که برای دیدن آن به سینما برود؛ بلکه به واسطه شبکه‌های اجتماعی، پلتفرم‌های آنلاین و دسترسی گسترده به فیلم و نمایش، آگاه‌تر و در عین حال سخت‌گیرتر شده است.

فرهاد باغشمال افزود: امروز مخاطب تبریزی یا هر مخاطب دیگری پیش از خرید بلیت معمولاً فیلم را جست‌وجو می‌کند، تریلر آن را می‌بیند، نظر دیگران را می‌خواند و حتی ممکن است چند دقیقه از فیلم را در فضای مجازی ببیند؛ بنابراین سینما دیگر تنها محل دسترسی به فیلم نیست. با این حال، مخاطب تبریزی همچنان نشان داده است که اگر فیلم خوب و متناسب با سلیقه‌اش روی پرده باشد، برای دیدن آن به سینما می‌آید. بنابراین معتقدم مشکل اصلی، از بین رفتن علاقه مردم به سینما نیست، بلکه رقابت برای جلب وقت و توجه آنها شدیدتر شده است.

وی درباره میزان مراجعه مردم به سینما نیز گفت: در مقاطعی کاهش محسوسی در تعداد مخاطبان داشتیم، اما این کاهش را باید در بستر شرایط عمومی کشور و وضعیت تولید و اکران فیلم بررسی کرد. شرایط عمومی کشور به‌ویژه در سال‌های اخیر مدام تغییر کرده و ما با جنگ، بحران‌های اجتماعی و موارد متعدد این‌چنینی مواجه بوده‌ایم. سینما و هنر نیز معمولاً از نخستین حوزه‌هایی هستند که از این شرایط تأثیر می‌پذیرند؛ به‌طوری که با وقوع یک اتفاق، سینما بسته یا نیمه‌تعطیل شده، سانس‌های کمدی برداشته شده و شرایط عمومی کشور بر فعالیت سینما تأثیر گذاشته است.

وی با ارائه آماری از میزان حضور مخاطبان در دو سینمای تحت مدیریت حوزه هنری در تبریز، بیان کرد: در سال ۱۴۰۳ بیش از ۴۰۰ هزار نفر از جمعیت حدود دو میلیونی تبریز به دو سینمای قدس و ۲۹ بهمن مراجعه کردند که حدود ۲۰ درصد جمعیت شهر می‌شود. البته این به معنای آن نیست که ۲۰ درصد از مردم تبریز یک بار به سینما رفته‌اند، بلکه در آمار ممکن است یک نفر اصلاً مراجعه نکرده باشد و فرد دیگری ۵۰ بار به سینما آمده باشد.

باغشمال افزود: در سال ۱۴۰۴ این عدد به حدود ۱۸۰ هزار نفر تنزل پیدا کرد که حدود ۹ درصد جمعیت تبریز می‌شود. البته سال ۱۴۰۴ سال معمولی برای مقایسه نیست؛ جنگ، موشک‌باران، تعطیلی‌های مکرر و شرایط روانی جامعه طبیعتاً بر رفتار فرهنگی و تفریحی مردم تأثیر گذاشت. از طرفی، در سال گذشته با کمبود فیلم جذاب نیز مواجه شدیم، چرا که تهیه‌کنندگان اساساً در شرایط اضطرابی و استیصال معمولاً فیلم‌های خوب خود را به بازار نمی‌دهند. بنابراین این کاهش را صرفاً به معنای ریزش علاقه مردم به سینما تفسیر نمی‌کنم. بخشی از آن ناشی از شرایط بیرونی و بخشی نیز ناشی از وضعیت خود صنعت سینما و عرصه فیلم بوده است.

وی در پاسخ به اینکه مهم‌ترین دلیل کاهش یا افزایش استقبال مردم از سینما چیست، گفت: اگر بخواهم خیلی صریح و در یک کلمه بگویم، «فیلم» مهم‌ترین عامل است. سینما در نهایت با فیلم زنده است. می‌توانیم سالن خوب، صندلی خوب، سیستم صوتی دالبی، پروژکتورهای لیزری و تبلیغات داشته باشیم، اما اگر مخاطب احساس کند فیلمی که روی پرده است ارزش وقت و هزینه‌اش را ندارد، به سینما نمی‌آید.

وی ادامه داد: البته عوامل دیگری مانند قیمت بلیت، شرایط اقتصادی خانواده، پلتفرم‌های آنلاین، دسترسی، تبلیغات و حتی وضعیت اجتماعی و روانی جامعه نیز مؤثر هستند، اما تجربه نشان داده است وقتی یک فیلم واقعاً مورد توجه قرار بگیرد، بسیاری از این موانع موقتاً کنار گذاشته می‌شوند.

مدیر امور سینمایی حوزه هنری آذربایجان شرقی با اشاره به استقبال از برخی فیلم‌ها و رویدادهای سینمایی، اظهار کرد: فیلم مست عشق را داشتیم که استقبال بسیار خوبی از آن شد، موقعیت مهدی را داشتیم که بهترین سانس‌ها و بهترین فروش را داشت و همین چند وقت پیش نیز زن و بچه را داشتیم. حتی در مورد فوتبال جام جهانی، ساعت چهار و نیم شب هر ۱۳ سالن ما با همان بلیت ۲۰۰ هزار تومانی پر بود. بنابراین به جای اینکه بپرسیم چگونه مردم را به سینما بیاوریم، باید بپرسیم چه فیلمی می‌تواند مردم را برای آمدن به سینما قانع و راضی کند.

وی درباره تأثیر قیمت بلیت سینما بر تصمیم مردم برای مراجعه به سالن‌ها نیز گفت: قطعا قیمت تأثیر دارد، به‌خصوص وقتی سینما رفتن به یک تفریح فرهنگی خانوادگی تبدیل شده است. برای یک نفر شاید قیمت بلیت تعیین‌کننده نباشد، اما یک خانواده چهار یا پنج نفره علاوه بر هزینه بلیت، هزینه رفت‌وآمد، خوراک و سایر هزینه‌های جانبی را نیز دارد. در چنین شرایطی سینما باید بتواند در ذهن مخاطب ارزش اقتصادی و تجربه قابل قبول ایجاد کند.

وی افزود: با این حال، معتقدم کاهش مخاطب را نمی‌توان فقط به قیمت بلیت نسبت داد. اگر فیلمی برای مخاطب جذاب باشد، قیمت نقش کمتری پیدا می‌کند و اگر فیلم جذاب نباشد، حتی بلیت ارزان نیز الزاماً انگیزه ایجاد نمی‌کند که مخاطب به سینما بیاید. بنابراین باید به سمت تنوع قیمت، تخفیف هدفمند و برنامه‌های ویژه خانوادگی و گروهی برویم، نه اینکه تصور کنیم تنها راه افزایش مخاطب، ارزان کردن بلیت است.

باغشمال گسترش پلتفرم‌های نمایش آنلاین را نیز عاملی جدی در تغییر رفتار مخاطبان دانست و گفت: این یک بحث ملی است و چه در تبریز و چه در سایر شهرها، گسترش پلتفرم‌ها تأثیر جدی دارد و نمی‌توان آن را انکار کرد. پیش از این برای دیدن بسیاری از فیلم‌ها، سینما رسانه و انتخاب اصلی بود، اما امروز مخاطب می‌تواند با چند کلیک فیلم ببیند.

وی ادامه داد: سینما دیگر نمی‌تواند صرفاً محل نمایش فیلم باشد و باید تجربه سینما رفتن را ترغیب و تقویت کنیم. تماشای فیلم در خانه مزایایی مانند راحتی، هزینه پایین‌تر و امکان انتخاب زمان دارد، اما سینما باید چیزی ارائه کند که خانه نمی‌تواند؛ پرده بزرگ، صدای حرفه‌ای، فضای جمعی، هیجان تماشای فیلم در کنار دیگران و یک تجربه اجتماعی واقعی. رقابت سینما با پلتفرم‌ها، رقابت صفحه نمایش با صفحه نمایش یا سالن با صفحه نمایش نیست؛ رقابت «تجربه» با «راحتی» است و ما باید روی تجربه سینما رفتن تمرکز کنیم.

وی درباره تناسب فیلم‌های اکران‌شده با سلیقه مخاطب تبریزی نیز گفت: نمی‌توان پاسخ صفر و صدی داد که آیا فیلم‌های اکران‌شده با زیست بومی، زبان و سلیقه مخاطب تبریزی تناسب دارند یا خیر. بخشی از فیلم‌ها ارتباط خوبی با مخاطب برقرار می‌کنند و بخشی نه. از طرف دیگر، مخاطب تبریزی را نیز نمی‌توان یک مخاطب یکدست تلقی کرد.

مدیر امور سینمایی حوزه هنری آذربایجان شرقی با بیان اینکه مخاطب سینمای تبریز طیف‌های مختلفی را در بر می‌گیرد، افزود: در تبریز هم مخاطب فیلم کمدی داریم، هم اجتماعی، هم کودک، هم خانوادگی، هم مخاطب جدی سینمای کلاسیک و مستقل و هم مخاطبان ژانرهای مختلف و حتی زبان‌های مختلف، از ترکی و فارسی گرفته تا انگلیسی. مخاطب تبریزی یکدست نیست و مشکل زمانی ایجاد می‌شود که سبد اکران بیش از اندازه به یک گونه خاص وابسته شود.

وی ادامه داد: پردیس‌های چند سالنه دقیقاً برای حل همین مشکل ایجاد شده‌اند. وقتی ۱۰ سالن در اختیار داریم، نباید همه آنها یک مأموریت داشته باشند. ممکن است یک فیلم پرفروش سالن‌های بیشتری داشته باشد، اما همزمان باید برای گونه‌ها و ژانرهای مختلف نیز فضای تنفسی وجود داشته باشد.

وی درباره ویژگی فیلم‌هایی که در سال‌های اخیر بیشترین استقبال را در سینماهای تبریز داشته‌اند، گفت: در تجربه سینمایی تبریز، معمولاً فیلم‌هایی بیشترین استقبال را داشته‌اند که مخاطب از قبل نسبت به آنها اعتماد یا کنجکاوی داشته باشد؛ چه به دلیل داستان و بازیگران، چه به دلیل تبلیغات و چه به دلیل موفقیت قبلی کارگردان و عوامل فیلم.

باغشمال خاطرنشان کرد: یک ویژگی مشترک تقریباً در فیلم‌های موفق وجود دارد و آن این است که فیلم باید بتواند دلیل مشخصی برای آمدن به سینما ایجاد کند. همین الان «زنده‌شور» برای مخاطب خودش یک دلیل است، فیلم «احمد» برای مخاطب خود یک دلیل خاص دارد، «مست عشق» و «پروین» نیز هر کدام دلیل خاصی برای آمدن مخاطب به سینما ایجاد می‌کنند. گاهی این دلیل خنده و سرگرمی است، گاهی ستاره‌های سینما، گاهی داستان و گاهی کنجکاوی درباره یک اتفاق اجتماعی.

وی تأکید کرد: نکته جالب این است که مخاطب تبریزی اگر احساس کند فیلم ارزش دیدن روی پرده بزرگ را دارد، از آن استقبال می‌کند. بنابراین نباید مخاطب تبریز را کم‌علاقه به سینما تصور کرد؛ مخاطب وجود دارد، اما برای انتخاب خود دلیل می‌خواهد.

وی کیفیت سالن، امکانات و موقعیت مکانی سینما را نیز در میزان استقبال مؤثر دانست و گفت: کیفیت سالن شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. امروز مخاطب انتظار دارد صدا، تصویر، تهویه، نظافت، سرویس‌های جانبی و محیط سالن در حد قابل قبول باشد. پردیس‌های سینمایی نیز از این جهت مزیت بزرگی ایجاد کرده‌اند.

باغشمال افزود: پردیس سینمایی ۲۲ بهمن ۱۰ سالن دارد و از سالن‌های ۳۰ نفره تا ۳۰۰ نفره، اتاق مادر و کودک، سالن مخصوص کودکان، سالن وی‌آی‌پی و کافه روباز و کافه سینمای روباز در آن پیش‌بینی شده و انواع سالن‌ها برای ژانرهای مختلف وجود دارد. این موارد مهم هستند، اما حتی بهترین سالن هم بدون فیلم خوب نمی‌تواند مخاطب بیاورد.

وی در عین حال موقعیت مکانی سینماها را مهم دانست و گفت: سینما بخشی از مسیر زندگی و تفریح مردم است و نباید مخاطب برای رسیدن به آن مجبور شود یک سفر شهری انجام دهد. متأسفانه سینماهای ما در مرکز شهر و در محل‌های پرتردد و پرترافیک قرار گرفته‌اند و این عیب بزرگی است. به همین دلیل داشتن پردیس بزرگ یک فرصت است، اما باید در کنار آن روی دسترسی، پارکینگ، حمل‌ونقل، فضای پیرامونی، فعالیت‌های جانبی و بوفه نیز فکر کرد.

وی درباره ترکیب مخاطبان امروز سینمای تبریز نیز اظهار کرد: بخش قابل توجهی از مخاطبان امروز ما را جوانان و خانواده‌ها تشکیل می‌دهند، اما ترکیب مخاطب به شدت به نوع فیلم وابسته است. یک فیلم کودک خانواده را وارد سینما می‌کند، یک فیلم کمدی مخاطب جوان و خانوادگی را جذب می‌کند و یک فیلم جدی مخاطب محدودتر اما وفادارتری می‌آورد.

مدیر امور سینمایی حوزه هنری آذربایجان شرقی ادامه داد: یکی از تغییرات مهم این است که مخاطب امروز انتخابگرتر و گزیده‌تر شده است و دیگر نمی‌توان برای همه یک نسخه واحد پیچید. داشتن دو پردیس قدس و ۲۹ بهمن، در مجموع با ۱۳ سالن، می‌تواند یک مزیت استراتژیک باشد. پردیس ۲۹ بهمن با ۱۰ سالن پاسخگوی بازار عمومی و گسترده‌تر است و پردیس سه‌سالنه قدس می‌تواند مخاطب تخصصی‌تر، فیلم‌های خاص‌تر و مشتریان رویدادها و برنامه‌های فرهنگی را پوشش دهد.

وی افزود: ما در نظر داریم پردیس قدس سه‌سالنه را به سمت پردیس خانواده نیز ببریم. در واقع نباید دنبال یک مخاطب سینما باشیم، بلکه باید چندین گروه مخاطب را شناسایی و برای هرکدام برنامه خاص داشته باشیم. در مأموریت‌های فرهنگی سینماداری نیز توسعه مخاطب بر همین موضوع تأکید دارد.

وی در پاسخ به اینکه برای بازگرداندن مخاطب به سالن‌های سینما چه راهکاری وجود دارد، گفت: اگر بخواهم یک راهکار کلی پیشنهاد بدهم، باید بگویم باید دوباره برای مردم دلیل سینما رفتن ایجاد کنیم. این کار فقط با تبلیغ فیلم اتفاق نمی‌افتد، بلکه باید سه اتفاق همزمان بیفتد؛ فیلم خوب، تجربه خوب و ارتباط مستمر با مخاطب.

وی تصریح کرد: فیلم خوب را صنعت سینما باید تولید کند، اما ما به عنوان سینمادار می‌توانیم تجربه و ارتباط را مدیریت کنیم. برای مثال، پردیس سینمایی ۲۹ بهمن می‌تواند به یک مرکز فعال سینمایی تبدیل شود، نه صرفاً مجموعه‌ای از سالن‌ها. در حال حاضر برنامه‌های مختلفی در حال برگزاری است؛ از جمله هفته‌ای سه روز فیلم کوتاه اکران می‌کنیم که پیش از این در سینمای ایران اتفاق نیفتاده بود و چهارشنبه‌ها نیز ژانر هنر و تجربه را دنبال می‌کنیم.

باغشمال ادامه داد: برای برخی فیلم‌ها امکان تخصصی‌تری فراهم کرده‌ایم تا گفت‌وگو، تفسیر و تحلیل فیلم برای علاقه‌مندان انجام شود. برنامه‌های ترکیبی و جشنواره‌هایی نیز می‌تواند برگزار شود که برای مثال خانواده‌های یک اداره یا ارگان به‌صورت گروهی حضور پیدا کنند، فیلم ببینند و برنامه‌های جانبی نیز داشته باشند. اکران‌های خانوادگی، کودک، نشست با عوامل فیلم، اکران‌های مناسبتی و رویدادهای سینمایی نیز می‌تواند در کنار اکران عمومی اتفاق بیفتد.

وی خاطرنشان کرد: در پردیس قدس نیز می‌توان به سمت برنامه‌های تخصصی‌تر رفت و سینمای مستقل و آثار فرهنگی را بررسی کرد. هدف ما نباید فقط پر کردن صندلی‌های سینما باشد؛ هدف باید بازگرداندن سینما به سبد تفریح و زندگی فرهنگی مردم باشد.

وی گفت: این کار در شرایط اقتصادی، جنگ و وضعیت روانی جامعه سخت است و شاید گفتن آن کمی خنده‌آور به نظر برسد، اما به هر حال من سینمادار این مأموریت را دارم و فیلمساز نیز این مأموریت را دارد که سبد فرهنگی مردم را تقویت و آنها را ترغیب کند که سینما را از دست ندهند. اگر این اتفاق بیفتد، آمار مخاطب نیز به دنبال آن برمی‌گردد. مسئله این است که این ظرفیت باید با فیلم، برنامه و تجربه درست فعال شود، نه فقط با افزایش تعداد سانس‌ها.

روایت مخاطبان؛ از هزینه‌ها تا وقتی فیلم«خانوادگی» پیدا نمی‌شود

در سوی دیگر این ماجرا، برخی مخاطبان تبریزی نیز نبود فیلم مناسب برای تماشای خانوادگی، محتوای نامناسب برخی آثار، قیمت بلیت و ضعف تبلیغات را از عواملی می‌دانند که بر تصمیم آنها برای رفتن به سینما تأثیر گذاشته است.

یکی از شهروندان تبریزی در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان اینکه پیش‌تر به‌صورت خانوادگی به سینما می‌رفته است، گفت: معمولاً برای فیلم‌های کمدی به سینما می‌رفتیم تا یکی دو ساعت شادی و خنده را در کنار خانواده تجربه کنیم، اما مدتی است کمدی‌ها به سمتی رفته‌اند که شوخی‌های نادرست و نامناسب دارند و نمی‌توان آنها را با خانواده دید.

وی افزود: از طرف دیگر، برخی فیلم‌های دیگر نیز صرفاً به بدبختی، فقر و موضوعات اجتماعی می‌پردازند و آدم با خانواده رغبت نمی‌کند آنها را ببیند. انیمیشن‌ها نیز بیشتر برای کودکان ساخته می‌شوند و انیمیشنی که بتواند مخاطب بزرگسال را نیز به اندازه کودک جذب کند، کمتر دیده می‌شود. بنابراین مدت زیادی است که خانوادگی به سینما نمی‌رویم، چون فیلمی که قشنگ، اصولی و متناسب با فرهنگ خانواده باشد کمتر پیدا می‌شود.

این مخاطب با تأکید بر اینکه وجود ژانرهای مختلف در سینما ضروری است، اظهار کرد: هم فیلم طنز لازم است، هم درام و هم فیلم اجتماعی، اما می‌توان همه اینها را درست ساخت. می‌توان فیلمنامه‌ای نوشت که مخاطب از دیدن آن لذت ببرد و فیلم به‌گونه‌ای ساخته شود که خانواده بتواند با خیال راحت آن را ببیند.

وی همچنین بر ضرورت افزایش تبلیغات فیلم‌ها تأکید کرد و گفت: تبلیغات فیلم‌ها باید بیشتر شود. بسیاری از مردم تلویزیون تماشا نمی‌کنند و به دلیل مشغله‌های روزمره، فرصت زیادی برای دنبال کردن برنامه‌های تلویزیونی ندارند. در سطح شهر نیز تبلیغات فیلم‌ها چندان دیده نمی‌شود و در صفحات مجازی نیز گاهی مخاطب اصلاً نمی‌داند چه فیلمی در سینما اکران شده یا چه اتفاقی در سینما در جریان است. کارگردانان، تهیه‌کنندگان و عوامل فیلم باید به تبلیغاتی فکر کنند که در دسترس تعداد بیشتری از مردم باشد.

یکی دیگر از مخاطبان تبریزی نیز که خود را از علاقه‌مندان به سینما معرفی کرد، گفت: من خیلی سینما می‌روم و سعی می‌کنم سه‌شنبه‌ها که نیم‌بها است همیشه به سینما بروم، اما فیلم خوب کم شده است. فیلمی می‌خواهم که قشنگ باشد، به دل آدم بنشیند و فقط بدبختی نشان ندهد؛ آدم از دیدنش لذت ببرد. سینما یکی از تفریحات من است و آخر شب به سینما می‌روم و واقعاً فیلم دیدن را دوست دارم، اما خواهشم این است که فیلم خوب و قشنگ ساخته شود تا آدم از دیدن آن لذت ببرد.

در مقابل، یکی دیگر از شهروندان تبریزی با اشاره به استقبال خود از فیلم‌های کودک، گفت: من بچه کوچک دارم و هر وقت فیلم کودک باشد، او را به سینما می‌برم و راضی هستم. اخیراً فیلم‌های کودکانه و کارتون‌ها بیشتر شده و آموزنده‌تر نیز شده‌اند و این خوب است؛ زیرا کودکم فیلمی آموزنده می‌بیند و به هر حال یک تفریح سالم است. امیدوارم فیلم‌های کودک بیشتر از این هم بشوند.

اما قیمت بلیت برای یکی دیگر از مخاطبان، مانعی جدی برای تداوم سینما رفتن خانوادگی است. وی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: به دلیل گران شدن بلیت‌ها واقعاً دیگر نمی‌شود به سینما رفت. سخت است با یک یا دو بچه بلند شوی و به سینما بروی، بلیت بخری و هزینه خوراکی و سایر مخارج را هم پرداخت کنی. واقعاً دیگر هزینه‌ها اجازه نمی‌دهد آدم مرتب به سینما برود.

وی افزود: حتی وقتی بلیت نیم‌بهاست نیز نمی‌شود هر هفته کار را تعطیل کرد و به سینما رفت. من دوست دارم فیلم ببینم، اما از طرف دیگر محتوای برخی فیلم‌ها نیز مناسب خانواده نیست. ما هم دوست داریم فیلم کمدی و خنده‌دار ببینیم، اما نباید محتوای فیلم به‌گونه‌ای باشد که آدم کنار خانواده خجالت بکشد و نتواند خانواده‌اش را برای تماشای فیلم همراه خود به سینما بیاورد.

راه پیوند مخاطب با سینما

در نهایت، فاصله گرفتن بخشی از مردم از سینما را نمی‌توان تنها با یک علت توضیح داد. مخاطب امروز انتخاب‌های بیشتری برای تماشای فیلم دارد و در نتیجه، پیش از خرید بلیت، درباره اثر جست‌وجو و انتخاب می‌کند؛ در عین حال، هزینه سینما رفتن برای خانواده‌ها افزایش می‌یابد و محتوای برخی فیلم‌ها نیز از نگاه مخاطبان، امکان یک تفریح خانوادگی را محدود می‌کند.

در سوی دیگر، تجربه سینمای تبریز نشان می‌دهد هرگاه فیلمی بتواند برای مخاطب دلیل مشخصی برای حضور در سالن ایجاد کند، استقبال نیز شکل می‌گیرد. بنابراین مسئله تنها تعداد سالن‌ها، امکانات یا قیمت بلیت نیست؛ سینما برای حفظ و توسعه مخاطب خود باید همزمان فیلمی متناسب با طیف متنوع سلیقه‌ها، تجربه‌ای متفاوت از تماشای فیلم در خانه و ارتباطی مستمر با مخاطب ارائه دهد.

به گزارش ایسنا، بازگشت سینما به سبد تفریح و زندگی فرهنگی مردم، بیش از آنکه با افزایش صرف تعداد سانس‌ها محقق شود، به ایجاد همین «دلیل برای سینما رفتن» وابسته است؛ دلیلی که از فیلم آغاز می‌شود و با تجربه حضور در سالن و ارتباط مداوم با مخاطب ادامه پیدا می‌کند.

*